Kış Güneşi
Kurumamış göz pınarlarım,ağladım dün gece
Tetiği kurulmuş dokuz silah otuz mermi sıktı kalbime
Yangın yerine döndü yüreğim
Ateş değildi yakan bedenimi,terk edişindi beni yıkan
Şehirde kaybolan bedenim aradı seni bilinmezlerde
Kış güneşini andırır yüzüm
Sahte bir gülümseme,hayat kadar gerçek bir üzüntü
Her zamanki düşlerimle,özlemimle,sevgimle bekliyorum
Uzakta değil,dudaklarımın arasında,avucumun içinde
Ama en önemlisi,yüreğimde taşıyorum seni
Bir bakıyorum odama,uykuma,rüyalarıma karışıyorsun
Doğru yanlış olmuş düşlerimde çıkaramıyorum oradan seni
Bir bakıyorum hayatıma,yaşantıma karışıyorsun
Yalan gerçek olmuş sözlerimde atamıyorum oradan seni
Bir keman sesi miydi uzaktan duyduğum?
Ellerin miydi kurtaran cansız bedenimi topraktan?
Uçurumlardan yuvarlanan yüreğim miydi kanatlanıp gökyüzüne uçan?
Zindanım,kalbin miydi karanlık hücrem?
Gardiyanım gözlerin miydi bana acımasız davranan?
Sabıkam sözlerin miydi sayfamı karalayan?
Cezam aşık olmak mıydı tüm kalbimle güzelliğine?
Yoksa ölmek miydi başından beri sevmek seni?