Kısa Ama Yoğun Anılı

kuşkusuz anne bakışları gibi su içen güvercinlere duyarlıyım

yaşamdan çok şey istemeden geçiyorum evlerin arasından

küçücük bahçelerde beklentisiz ikindi sohbetleri

zaman ne durur ne donar ama sen aşabilirsin süreği

önlenemeyen bir kendini hırpalamaktı başkasına verdiğin

hafta içlerinin uçuculuğunda düşünmeyi unuttuğun ama kalıcı

hayata gizli bir ur gibi yayılan dudaklarımız gün sonlarına kör

birbirimize mahkum birbirimizden tecridiz kısa ama yoğun anılı

orman gürültülü bir ağırlıkta sır gibi arzularken teninin sorularını

yüreğimi horlayan dağdağasıyla kendine düşkün kalabalıklar yapışır yakama

o an ve o ana çok benzeyen diğer anlarda...yanıtlarımda kendimi kaybederken

tenlerimize güneşin değmesidir şimdi en özgün özgürlük birbirimize öğrettiğimiz