Kısa Özet

- "insan" denilen bir canlı,

bir "tesadüf"üm,

hücrelerim de yıldız tozunu

ve hayat ışığını

aşk ile barındıran.

Yaşadığım serüvende hep

umut işçisiydi

benim yorgun

benim hamal yüreğim.

Ol sebep le;

ne aşk'sız,

ne ışık'sız,

ne de sensiz kalamam-

Ben;

yaşamım boyu,

hesapsız kitapsız

yalansız dolansız sevdim.

Gönül verdiğimi

ve hiç bir sevdiğim/i

ne nokta koyup "son"ladım

ne de

üstüne hoyrat bir çizgi çekip silmedim.

Yani aşkı

asla ben öldürmedim.

Ben den iç're "ben" bildim,

can bildim,

sınırsız ve sonsuz sevdim.

O/nlar mutlu mesut yaşadı

heyhat, hep ben öldüm.

Dönüp de son kez ardıma baktığımda

yaşadığını sanan "dişi"

ve

sevmeleri

sadece "küçük hesap" işi

çooook

"ölü Brütüs/ler" gördüm !

"Yine de seveceğim" dedi kalbim;

sadece umutlu

güldüm... güldüm... güldüm !

(Kısa not: Yine de; o ölülerimi değerli anılarıma, en kıymetli hazinem olarak gömdüm)

04/05:06:2016