Kısa Yol Hikayesi

evet sevgili gönlüm

adım kadar eminim

anlaşılan o ki

bundan sonra

yalnız varacağız son durağa

belli oldu

ne buraya aitiz

ne buraya geldiğimiz yere

ne de başkasının güzergahına yoldaşız artık

öyle kalsın boş ver

hayata ve kalanlara sımsıkı bir cevap olur belki

yokluğumuz söyler yüzlerine bir ihtimal

zamanında onlara verdiğimiz değeri

belki özlerler belli mi olur hı ne dersin

gerçi hıyar kalpliyiz biz

ne olursa olsun

ve her şeye rağmen

yine de kucak açarız onlara

yaparız kesin

insan hıyar kalpli olmaya görsün gönül

ne köy olur ondan ne kasaba

dokuz köyden itilip

onuncu köyü bir türlü bulamayan

tek kişilik kervan ancak

hamurumuz buyken bizim

ne gelir ki elden

zaten

bir mevsimlik ömrü boyunca

diğer tarafından bihaber yaşayan yaprak misali değil midir

var olmak

varsındır ama yoksundur aynı zamanda

önce dalında solarsın

yere düşersin

bir tarafını güneş kurutur

bir tarafını çürütür toprak

sırt sırta yaşayıp

ömür yarım dediğine

yabancı ölmek kadar acı ne vardır ki

bu anasını sattığımın hayatında

ya da

gökten yere varana kadar

sırf zarar vermemek için

birbirine değmeyen yağmur damlasının

yerde yarattığı gölette boğulması kadar tuhaf

hele hele

dünya dolusu insandan müteşekkil dünyada

bir tanesinin biricik dünyan olmasına ne demeli

ki sen onun yanındaki gölge dahi olamamışken

bırak

küflensin

yaramız kabuğumuz

kırılsın kalemimiz sazımız yani

zaten insan birilerini kaybettikçe

bulmuyor mu kendini

yalnız

kaybetmemek için birbirimizi

istisnasız ay ışığında yürümeli

en azından kendimize kavuşuruz belki

yeterince uzun olursa yol tabi

...