Kıskanç Bir Mermiydi Bakışın Şakağımda

İnsan, bazen çılgın bir ışık yılına ışınlanmak ister

Gövdesindeki kırık ışıltıları da oraya götürmeyi diler

Bir yansıma eksiktir kimi yüreğinde, belki de avunma

Çok sesli bir yakarıyla asırlar öncesini yaşamak ister

Sorgulu elim sendelerin kıraç alanıdır oysa şu hayat

Kendi davalarımızı halletmeden, başka kollar düşleriz

Avuçlarımıza güneşi diler, yürekteki hasatları erteleriz

Sıkılı dişlerimizden sızar aşk, kendimizden bile gizleriz

Solgun bakışlarımızı bekler sonsuzluk, kanar içimizde şiirler

Kırılgan kelimeler biriktiririz kilidi kaybolmuş çekmecelerde

İki kadeh arasına sıkıştırılmış mutluluk damlar dudağımızdan

Renkler kendi hücresinde dans eder, sen geçersin aklımdan

Günlükler ıslanırdı elinde, çarpardın ruhunu iyotlu kayalara

Kendi sessizliğinin yakarılarıyla tutunurdun içindeki sancılara

Çizgiler çekerdin yüreğine, gün uçkurunu toplamadan ufukta

Balıkçılara seni anlatırdım ben, yakamozları dağılmış sularda

Kıskanç bir mermiydi bakışın şakağımda, sönerdi o an ışıklar

Yorgun mevsimdi gülüşün, ilençli düş olurdu gidişinle baharlar

Hücremdeki nem olurdu aşk, kendini ipe çekerken karanlıklar

Sustururduk anları, sarılışlarımızla çatlardı hep yalancı aynalar