Kışta Tarlaya Gömülmek

Ciltlerce yazsam da kâfi değil

Döksem divit divit kendimi sayfalara

Çömleklere bassam hislerimi

Turşular kursam

Boş artık...!

Loş bir oda

Sarhoş kelam

Hangi beni imha edersem duyacaksın...!

Kim bilir kaç takvim yılı uzakta

Örgülenmekte saçların yeni bir aşka

Ben yokum ya, hadi yaşa

Hadi beni bırakmışlığımla bırak baş başa

Ve git (tin)...!

Mevsimlerden bir taç yaparım saçlarına

Hayallerimle süslerim gözlerini

Belki bir gün çitlemem artık çekirdek

Aylak aylak dolaşmam

Belki de bir bahçe kurarım ikimize

Yeşerttikçe ümitlerimi, seni tadarım

Ve her kış mevsiminde

Ben o gidişine gömülürüm.

Yine yeniden ölürüm.