Kıyam Ettim Yalnızlığına

Hayatın ölüme doğru giden treninin

u/mutsuz vagonunda seyir halinde bedenim,

sağımda pişmanlıklarım solumda keşkelerim refakat etmekte yalnızlığıma

kocaman sandığım mutluluğum yenik düştü hercai ayrılığa

ve ben ölümüne rahmet okuyup

hüzün yüklü heybetimle kıyam ettim yalnızlığına...

Sineye çekilmiş hayallerim saklı bivefa hayatın zifiri karanlıklarında

Zühre'nin Tahir'i olmak için tarumar ettim ömrümü biçare

Nakşederken ayrılıkları aşkın en güzel vaktinde

Sensizliğin rayihasında astım birer birer masum hayallerimi

Hece hece seni bahşettim umutsuz yarınlarıma

Senden sonra günah bildim aşkı sol yanıma

Ve ben günah olduğunu bile bile kıyam ettim yalnızlığına..

Sensizlik senfonisi çalarken kapımı ardın sıra

İllegal dualarım oldun alaca karanlığın ayazlarında

giyotine benzer gözlerine yenik düştü gözlerim bir eylül gecesinde

çıplak hayaller büyüttüm senden sonra çürümüş beşiklerde

ve ben ağlayan bir çocuk misali

kimsesiz,

kör karanlık kuytularda kıyam ettim yalnızlığına..

Sersefil bir dram meseli şimdi yokluğun

Ölesiye bir yoksulluk ve yapmacık gülüşlerim kaldı suretimde

isimsiz şehirlerde kaybettiğim kendimi arıyorum ezip ezip kaldırımları

ya sabır'lar düşüyor yüreğimden

ve ben ziyan olmuş şarkılarda kıyam ettim yalnızlığına...