Kıyametin İlk Provası
Bu şiir… Vefatının 1. Yıllında yazamama vesile olan babama ve adını bir mezar taşında göreceğimiz güne kadar sanki bu dünyadan hiç gitmeyecekmiş gibi yaşayan her birimize… Nasıl olsa vakit var diyerek denize bakmayı, yağmurda yürümeyi, bir çiçeği koklamayı unutanlara…
Bir sabah, tam da çay demlenirken,
Telefon ekranında yarım kalmış bir mesaj,
Daha öğleden sonra ne yapacağını planlarken...
Hayat, en iddialı planları kurarken durur.
Kapanır parantez, kimse fark etmez.
Gözlerinde bir film şeridi değil,
Yarım kalmış bulaşıklar, açılmamış pencereler kalır.
Belki sadece birinin kulağında kalan
O son sesin tınısı...
Belki de kimseyi kırmadan yaşanmış
Bir ömrün sessizliği...
Kim bilir,
Belki ölüm bir son değil,
Perdesi aralanmış başka bir başlangıçtır.
Zaman, çarkını sessizce geri alır.
Gözkapakların kapanır,
Dünya son kez dışarıda kalır.
Ruh yürür bilinmez yollara.
Ne mal taşınır yanında ne unvan.
Son kez su geçecek saçlarından.
Musalla taşında
Yabancı bir elden dökülen
O son su,
Hayatınla arandaki bütün hesapları keser.
Avuç içindeki çizgilere bakmadan
Seni ölüye çevirir.
Tabutun kapanırken
Çıkan o tok ses var ya...
Dünyayla arandaki son bağdır o.
Dostların taşır tabutunu,
Senin en çok korktuğun yüksekliklerden,
En derin çukurlara doğru.
Dostların mezarına su dökerken
Gözlerinden önce omuzları çöker.
Birer avuç toprak bırakırlar ardından,
Senin sustuğun yerde…
İlk gün,
Evin içinde alçak sesle söylenen
Bir hatıraya dönüşür adın.
Ayakkabıların yetim kalır
Kapının önünde.
Ceketinin cebindeki birkaç bozukluk
Uzun süre seni bekler.
Sanki sabah geri gelecek,
Annen mutfaktan seslenecekmiş gibi...
Tıraş bıçağında birkaç tel sakalın,
Kirli tişörtünde teninin kokusu kalır.
Bir müddet sonra
Annen gizlice girer odana.
Belki o tişörtü bulur,
Yüzünü ona bastırır.
Baban güçlü görünmeye çalışır.
Musluğun başında uzun süre ellerini yıkar.
Acısını suyun sesine karıştırır,
Gözyaşlarını akan suya saklamak ister.
Sevdiğin kadın
Bir gün başka adamlara güler.
Bir başkası saçlarını
Kulağının arkasına iliştirir.
İşte yokluğun en ağır tarafı budur dostum
Senin dokunduğun bir hayata
Bir başkasının dokunmaya başlaması.
Fotoğrafların iner önce duvardan.
Sonra telefonlardan silinir.
Bir süre sonra sesin unutulur.
Kıyametin ilk provası…
Bir süre herkes arar seni.
Dönmeyeceğine alışır herkes.
Ev senden vazgeçmeyi öğrenir.
Yastığına sinen kokun azaldığında
Ölür insan bir kez daha.
Üçüncü gün
Perdeler ağır açılır odalarda.
Çayın buharı boynunu büker.
Annen mutfakta tabağı eksik dizer fark etmeden,
Baban geceleri balkona çıkar,
Sigarasını karanlığa yakar.
Duman yükselir,
Söyleyemediği sözler gibi dağılır gökyüzüne.
Sonra kırkın çıkar.
Hayat arsızdır dostum, devam eder.
Kasap kepenk açar sabah.
Simitçi bağırır sokakta.
Bir çocuk düşer, ağlar, sonra güler.
Otobüsler yine geç kalır.
Dünya,
Sen ölmüşsün diye
Bir dakika bile durmaz.
Ama sen...
Yetişemeyeceksin hiçbir sabaha.
Kasım sabahı cam buğusuna
Yazamayacaksın bir isim.
Sobanın üstünde kızaran kestanenin kokusunu
Çekemeyeceksin içine.
Gece acıkıp ekmeğin arasına peynir koyamayacaksın.
Çorabının teki kaybolduğunda
Sinirlenemeyeceksin artık.
Yağmur yağacak.
Mezarlığın üzerine ince ince düşecek damlalar.
Toprağın altında sessizlik büyüyecek.
Ama sen ıslanmayacaksın dostum.
Ölüm, yağmurdan bile mahrum bırakıyor insanı.
Bir daha denizi görmeyeceksin.
Dalgaların kıyıya vururken çıkardığı o sesi
Hani insan bazen yaşamak istemese bile
Denizi görünce içi yumuşar ya...
İşte o yumuşaklığı bile özleyemeyeceksin artık.
Bir serçenin telaşını,
Sabah ezanından önceki maviliği,
Kışın ilk mandalinasını soyarken
Parmaklarına sinen kokuyu...
Sıcacık ekmeği iki elinle bölüp
Buharını yüzünde hissedemeyeceksin.
Yeni alınmış bir kitabın sayfalarını
Merakla çeviremeyeceksin.
Hiçbir filmi yarıda bırakıp
Yarın devam ederim.
Diyemeyeceksin.
Çünkü senin yarının yok.
Güneş omzunu yakmayacak artık.
Denizin tuzu kurumayacak dudaklarında.
Ayakların sıcak kuma gömülmeyecek.
Bir martının göğe çizdiği beyazlığı
Başını kaldırıp izlemeyeceksin asla.
Bir daha hiçbir çiçeği koklamayacaksın dostum.
Gül avuçlarında açmayacak.
Bir bahçeden leylak kokusu taşacak,
Ama sana ulaşamayacak.
Bayram sabahı erkenden kalkıp
Ütülü gömleğini giyemeyeceksin.
Bir çocuğun avucuna şeker bırakamayacaksın.
Pazarda inciri eline alıp
İyisi kokusundan belli olur.
Diyemeyeceksin bir daha.
Bir süre sonra birinin dilinden
Yanlış zamanda düşeceksin
Ne iyi adamdı...
Sonra konu değişecek.
Çaylar tazelenecek.
Hayat kaldığı yerden devam edecek.
İnsan en çok buna kırılıyor işte
Öldüğüne değil,
Dünyanın sensiz de güzel kalabildiğine.
Ah dostum...
Bedenin toprağın sessizliğine karışacak.
Yarım bıraktığın cümleler
Dilinle birlikte susacak.
Bir zamanlar seni öpen dudaklar
Toprağın altında sessizliğe dönüşecek.
Mezar taşına yağmur vuracak yıllarca.
Yazılar silinecek.
Belki bir gün mezarının yanından geçen bir çocuk
İsmini yanlış okuyacak.
Dünya
Hiç utanmadan devam edecek.
Birileri âşık olacak.
Birileri sokak ortasında kahkaha atacak.
Bir bebeğin ilk dişi çıkacak.
Bir adam sevdiği kadına çiçek alacak.
Bir film vizyona girecek.
Bir şarkı herkesin diline düşecek.
Sen
Bilmeyeceksin hiçbirini.
Şimdi hâlâ nefes alıyorken
Geceyi küçümseme.
Anneni ara.
Babanın omzuna dokun.
Sevdiğine sarılırken acele etme.
Bir çiçeği koparmadan kokla.
Yağmurdan kaçma biraz ıslan.
Bir kediyi kucağına al.
Denize gir.
Gökyüzüne uzun uzun bak.
Bir gün
Bütün bunları yapmak isteyecek
Ama yapamayacaksın.
Dünya sen yokmuşsun gibi
Dönmeye devam edecek.
22.06.2025