Kıyıda Zaman

Deniz kendi nefesini unutmuş gibi durgun 

Sahilde bir bank üzerinde eksik kalmış bir ceket 

Martılar çoktan çekilmiş ama tuz hâlâ havada 

Adını bilmeyen bir rüzgar dolaşıyor aramızda 

Biz zamanı hep ileride sandık

Oysa zaman bir vapur düdüğünde 

Geri döner 

Bir çocuk gülüşü kalır bazen iskelede 

Birde hiç söylenmemiş cümlelerin ağırlığı 

Güzel olan açıklanmak istemez zaten güzeldir 

Ve bir  bakış Yeter seni etkilemeye 

Hakikat bağırarak gelmez ama 

Gecenin ortasında sessizce oturur yanına 

Sen yürürsün şehir seni izler 

Işıklar suya düşer kırılır yeniden toplanır 

Ne kaybettik ne bulduk hepsi aynı denizde 

Ve deniz hiçbirini unutmaz