Kıyıdaki Çığlıklar

''Bulutları acının habercisi gibi sürükleyen rüzgar

İstediği yere çoktan varmıştır''

Bir kasabanın üzerine üşüşmeye başlar, toprak tozları.

Acıtır genç kızların sahipli gözlerini...

Çok geçmeden iner tepelerine yağmur

Islanır kınalı saçlar,yapılarda çalışanlar.

Vişne renkli kiremitlerin kapısını çaldığında

Üzüntüyle karşılar bunu yeni doğmuş yavru kuşlar.

Alnından akan terin yaşını silmeden,

İkinci kez alır ellerine çimento kağıtlarını

Uzamış sakallarını kurulayan ihtiyar işçiler...

Güneş dudaklarını göstererek çıktığında ortaya:

Çocuklar koşar gök kuşağı renklere

Sahiplenir küçüçük yürekleri

Kimisi kırmızıyı

Kimisi maviyi

Kimisi sadece güneşi...

Yeniden gürlerken gökyüzü

Şimşekler düşmeye başlar tarlaya

Genç aşıklar bekler kapı önlerini

- ki yagmurdan sırılsıklam..

Koşar zayıf kadınlar bahçe önlerine

Ellerinde mavi önlük ve çanta,

Giydirirler renklere koşan çocuklarını

Gönderirler okul yoluna

Çamurlu ayaklarında taşırlar

Yagmurdan kaçışan kent böceklerini...

Yağan aslında yagmur değil zulümdür

Varoşun kıyılarında yaşayanlar için,

Sidik kokan kirli sular hücum eder evlere

Doğa yoksulluğu dinlemez bile,

Üst üste yığılır fukara eşyaları,

Kadınlar lanet yağdırır kaderlerine

Yankılanan sesleri ;

Ürkütür kundakdık bebeleri,

Kaldırır ellerini dua ederler tanrıya

İstemezler benzesin kaderi beşikdekinin,

Bu zulmü biraz sonra bereket sayarlar

Tövbe sesleriyle kapatılır kapılar...

Vakit gece yarısıyken

Damlardan duyulur çığlıklar

Bu korkutucu şey

Naylonun rüzgara olan isyanıdır,

Birazdan susturur kendini

Ve başlar yeniden yagmur,

Dışardan duyulan yagmur sesi

Artık yakındır kulaklara

Hatta alınların tam ortasına....