Kıyıya Varamayanlar

Deniz yüklü gemiler gibiyim bu şehirde,

İçimde yosun bağlamış suskunluklar,

Birisi kıyıdan mendil salla dese,

Ağlarım belki… kim bilir.

Her sabah düşlüyorum bir iskeleyi,

Tahtaları nemli, sesi çocukluğumdan.

Ayakkabılarımı çıkarıp yürüsem usulca,

Ne göz görse, ne dünya acısa.

Şimdi herkesin cebinde başka bir liman,

Benimse avuçlarımda hâlâ rüzgâr.

Bir şiirin ucundan tutuyorum usulca,

Sürüklesin diye beni bilinmez sulara.

Sevdiklerim vardı bir zamanlar,

Gözleri uzak yol feneri gibi yanardı.

Bir gece ansızın yok oldular,

Sanki dalga aldı da, kıyıya bırakmadı.

Deniz yüklü gemiler gibiyim…

Yüküm ağır, rotam belirsiz.

Ama içimde büyüyen bir mavi var hâlâ,

Ne yapsam da dinmiyor içimin dalgası.