Kızıl Dudaklı Şiirler - Şiir Ağacı

Eflatun bir tan vakti

Gözlerinin içinden çaylar içiyorduk

Ağaca şiir bağlıyordun

En güzel yaprağını kopardın yeşil denizin

Saçlarıma safir ekledin

Ve gözler gece oldu

Yıldızlar kadar zamansız zamanlarda

Işıklar vururdu çehreme

Bugün İstanbul'du gözlerim

Aylardan beyaz

Mevsimlerden kızıldı...

Şiir kadar gözlerimin güzel olmasını isterdim

Ve içimde gökkuşaklarının kopmasını

Bir kez daha gülmek isterdim

Acının öldüğünü hayal ederek..

Kağıtlar uçuşurdu şiir ağacında

Elleri, dalları kelimelerden yapılma

Tüm vapurlara el sallayan saçlarıyla

En güzel o olurdu kanımca

Keskin bir yaz kokusu çıkardı karşıma

Martılar severdi türkü söylemeyi kayalarda

Simidin türküsünü.. Bağrı yanık boğazlarında

Boynumda bir hışırtı işitilirdi o zaman

Keskin bir damar vurur kanardı duygular...

Ve denizde kalmış bir çift kadeh

Gölgesi eksik göz arkasında

Son çırpışını hatırlarım denizde

Ve ağlamaklı gözlerim

Biz güneşli havalarda acı yağmuru yağdıran adamları sevdik...

Bilemedik

En son yaş da döküldüğünde

Dudağımda çay kokusu gözlerimde ufuk çizgileri...

Şiir ağacını okşardım yine zamanın zaman olmadığı zamanda

Saçlarımla bütünleşirdi dallar

Öpmeyi severdim çamurumsu tadında kabuğunu

Çıkıp geldin denizin çarşafından

Ellerime değsen yanacak gibiyim İbrahim gibi

Ama uzatmadım... Yalanları sevmezdim...

Dilimde olan son iki kelam gibi...

Bayım kusura bak da

Sizi sevesim gelmiyor içimden...

E F T E L Y A...

(Akdenizi cebinde taşıyan kız... )