Kızıl Sancı

Ufuk çizgisi gibi, birleşir sanılır her bakışta izimiz,

Aynı semaya vurgun, kavuşması imkânsız iki deniziz.

Aramızda dağlar yok; yalnız bitmeyen bir mesafe var,

Ne kadar koşsak da menzil, hep bir adım ötede firar.

Aynı rüzgâr okşar saçlarımızı, aynı yağmurla ıslanırız;

Farklı kıyılarda kendi sessizliğimize yaslanırız.

Göz göze geldiğimiz o çizgi, aslında koca bir yalan;

Seni benden, beni senden ayıran o sonsuz zaman.

Birer aynayız aslında; bakıp da kendimizden geçen,

Aramızda ince bir sınır: ikimizden de vazgeçmeyen

Güneş her akşam o çizgide boğulur kızıl sancıyla;

Biz izleriz bu veda âyinini, bitmeyecek inancıyla.

Beyaz bir boşluk “vuslat” dediğin, yarınlara ertelenen;

İki ayrı dalgayız biz, aynı kıyıya çarpıp geri dönen.

Ne sen bana karışabilirsin, ne ben rengini çalabilirim;

Ancak o silik çizgide, hayalinle yan yana kalabilirim.