Kızlarımız, Kadınlarımız, Analarımız...

Bir sarmaşık sığlığında sarılıp kucaklarız,

Ta ki; bir yuva kurup gidene dek kızlarımız.

Sonra, bir özlemle sayıklar dudaklarımız,

Telefon çalmalarında çınlar kulaklarımız.

Kimimiz için artık kadınlarımız;

Acı ve tatlı bir ömrü paylaştığımız.

Kimimiz için de analarımız;

Kokularından nefes aldığımız.

Önce kızlarımız, sonra kadınlarımız;

Kucaklayıp da okşadıklarımız.

Son hesapta da analarımız;

Yok günlerinde aramadıklarımız.

Analarımızdı; oysa kucaklandığımız,

Analarımızdı; okşanırken saçlarımız,

Analarımızdı; babalarımıza kadınlarımız,

Dedelerimizden bir kuşak kızlarımız.

Kızlarımız, kadınlarımız, analarımız;

Her kuşak vazgeçemediğimiz sultanlarımız!