Kömür Kokuyor Buralar
Can çekişen bir avuç insan var içimde
Öyle derinden öyle kederli
Hangisine baksam hangisini sorsam
Kendimle karşılaşıyorum...
Beni böyle ellerim kollarım bağlı
Bu şehirde bırakıp neden gittin ki Maria
Neden apansız bir kış gecesi kayboldun
Mumlar daha sönmemişti oysa
Daha yeni uyumuştum ben
Her gece kaçmak için çıkıyorum şimdi
Yine aynı sokakta aynı yağmura yakalanıyorum
Tenime işleyen ayazı umursamıyorum
Mandalin kokuyor kaldırımlar...
Ve gülmeye başlıyorum sebepsizce
Alıştım artık biliyor musun
Yalanlara
Yalnızlığa
Ve de kırılmalara alıştım artık...
Bak yine geri geldim Maria
Tanıyabilecek misin beni bu halimle
Beni bıraktığın gibi bulabilecek misin
Yahut intihar eden gözlerimi umursamadan
Yine çekip gidecek misin kanlı ay çıktığında
Yine habersizce
Yaşlı kapımı açık bırakıp
Karışacak mıydın karanlığa
Bilemeyeceğim....
Oysa ben çok geç öğrendim
Zamanın gerisinde takılıp kalmışım
Elmaların yeşil olduğu günlerdeymişim
Hava kömür kokmuyor...
Yalnız ve kalabalık değilim
Nolursun yaklaşma Maria
Yapma...
Tanrı'nın bir cezasıydı geçmişte kalmak
Anılardan kopmamak bir bitmeyen hastalıkmış
Sana da bulaşmasın...git buralardan
Ve beni hatırla çalan bir şarkıda
Yüzümden düşenler için sana kızmayacağım
Bendeki seni kimselere anlatmayacağım
Yarım kalan bir şiiri senle bitireceğim
Ama nolursun dönme Maria
Beni yine aynı kederle
Heder edilmiş sevmelerimle başbaşa bırakma
Ben böyle iyiyim
Bak yağmur ha yağdı ha yağacak
Yavaştan kömür kokuyor buralar
Ben gideyim... geç olmadan