Konya Uyuyor

KONYA UYUYOR

Kırık bir cam gibi batar içime hasret

Koşmaktan bıkmadım hep hazanlar arasında

Papatyaların kollarında baygın

Umutlarım inadına hep baharlarda kurudu...

Gözlerim kömür dudaklı bir güzelde kaldı

Yüreğim çırılçıplak orta yerde

Çamura batmış gecelerim.

Karanlık kirpiklerimden dökülür

Uykumu da kaybettim hükümsüzdür...

Kitaplar arasında buluyorum yorgun gözlerimi

Parlayan yıldızlarım çekilmiş...

Düşünceler, düşünceler, aah düşünceler

Elini uzatıyor,

Sırtımı sıvazlıyor,

Karanlıklara bürünmüş bu saatte,

Konya, vatandaş, eş dost uyuyor.

Polis mi? ...

Bir o ayakta...

A.KARA