Kör Kıpırtı

yaşıyorum,

düşlerimin gölgesi

ruhuma düşüyor

-kör kıpırtılar-

girdaplar başlıyor

dönüp duran duygular

bir bir eksiliyorsun,

eksildiğin yerlere düşüyor gölgeler

-sona erecek gibi kıpırtılar-

kör,

serkeş,

kinli...

düzelmiyor gölgeler

eğriliklerini resmediyor,

deliriyorum...

bir lanetin eşiğinde

küfürlerin gölgeleri debeleniyor dilimde

dilim-kör kıpırtılarda savruk-

ve sesleniyorum,

devşir varlığımı ey tanımadığım ruh !

Göğsüm hırıltıların dehlizi

yankısız -ama gölgeli -

aş ! bunu diyorum

aş ! ma!

lısın...-içimde bir çelişki-

ne çare;

yırtamıyor göğüs bu gamı...

biz eski geleneklerin çocukları

ellerimiz değmeye görsün-bir tene-

yürek düşer yüreğimize

-ihanet defterimizde kayıtsız-kelime.

çukurlarımı dolduruyor yaptıkların

dağlaşıyorum!

sırtım yırtmaçlı bir yaşamın

rüzgar savruğu eteği

taşıyamıyorum seni

-kör bir kıpırtı-kapıda

açsam dolacak içeri

gecenin ihaneti;gölge/siz!

gidelim gönlüm

bir yerlerde sepetimize düşer

belki güllerimiz...

filizlendi dalında meyvemiz

-derken-ayaz düştü dalımıza

-üşüdük belki-

ama gitmeli

bir feryat içimizden taşsa da

-bu göğüs kafesi-

açmamalı kapısını

çalı-çırpıya...

düşmemeli dibimize dallarımız,

dayanmalıyız...

Bir gül derilmiş,

?sel suları taşıyor-

Biz ki-iki vahşi ırmak-

Sevdamıza Fırat uyanırdı,

?kanardı ayrılışımıza-Kızılırmak...

Gece-ne kör kıpırtılar-düşürdü içime

Gölgesizdi her şey-sen düşmeseydin-

Gittikçe silikleşen

Ne olurdu-ne olurdu söyle-

İhanet etmesen...

Ve zaman

Dinginliğini yitirmiş

Güneş yarıyor göğsünü gecenin

Masal sona eriyor,

Sen içimde kalan ihanetinle

Cevapsız bir sorusun şimdi

Kuduruyor bir bardak su!

Fırtınalı bir gecenin ardından

?ki gece kör kıpırtının gölgesi-

Gündüz ki-bilirsin-

Yeryüzünün buğusunu taşır sabaha-sis-

gözlerim mi?!

Bir gidişin kuraklığını suluyor

Başından soluktu bu resim

?fırçası soluk dokunmuş-

İlk gününde düş! müştü suya-düş-

Kirlenmiş,

Hırpalanmış

iyi bakınca fark edilen

saçlarda beyazlamış...

yok ediyor geleceği kendi renginde,

-çaresizce-

bir soğuk öykü dökülüyor kalemimden

kalem ki

-en çok ihaneti yazarken zorlanır-

vay ki! vay,

bu öykü ne karanlık

düşüyor yüreğime...

nerde tebessüm renkli dudaklarım

şimdi titrek ve ürkek

her şiir okuyuşumda

sonbahar gibi-seni hazan diye okurum-

ve yol boyunca uykusuz

geceye düşer uykum

hep tekrarlanan bir rüya,

-bir el beliriyor omuzumda-

sesi kısık, alaycı...

ihanet diye inliyor-doyumsuzca-

bak tüm duygular yaralı

küskün/üm,

umutsuz/um,

sakın açma ağzını

affederim belki seni-suskunluğunda-

bir adam bir sağıra sesleniyor

-dinle-bak ne güzel şiir diyor

kimse demiyor mu?-sağır duymaz-

bu gün ne kadar esmerim

uzaklarda bir ses

kulağım yankısında

sesini uzağıma düşüren sensin...

şimdi ben;

bir güvercinin

şaşkın uçuşunda,

afallamış bir bedenim...

savruluyorum,

ey eski korkum!

-kes umudunu kör kıpırtıdan-

dön cesarete...