Kör Kurşun

Yıllar geçti değişen bir şey olmadı.

Gidenler geride kan tohumları bıraktı.

Korku bedenlerimize hakim olmuştu.

Düşen her bombanın ardından,

Siren sesleri , çığlıklar , ağlamalar.

Parçalanan bedenler gördüm.

Daha gençliğine doymadan,

Ölen arkadaşlarım oldu.

Ben ekmeğe muhtaçken,

Oyuncaklar yağdı gökyüzünden.

Işıl ışıl rengarenk, ölüm kusan.

Yalnızız , yapayalnız.

Elimde bir taş yürüyorum .

Karşımda düşman askeri...

Ama başım dik.

Yaşım on iki , işte böyle büyüyorum.

Kör bir kurşun beni bulana dek...