Korku

ve sonra

tanrı'nın yok olduğu yerlere gitmek istiyorsunuz

yalın ayak

kim bilir

küfretmek için belki de

ölümün ıslak nefesini hissedecek kadar karanlık

yalnızlık kokan viran köşeye

puşt masallar anlatıyorsunuz kendinize

yalan olduğunu bile bile

kulağınıza ihanet ediyor

dudağınız

garip bir sancıyla uyuyorsunuz sonra

kış kadar sert bir mekanda

kar yastığında

çakallar uluyor

ürküyorsunuz içiniz burkuluyor

rüyanızı bölüyor rüzgarın korku ivmeleri

içinizde büyüyorsunuz

panik

yoksulluk

yoksunluk

aşk arıyorsunuz

boşluğunuzda yine o puşt yalnızlık

çam gölgelerinde

kozalaklarla konuşuyorsunuz

şarkı oluyorsunuz

ıslığınızda deniz

devrim olup

kalabalığa karışıyorsunuz ...