Körkütük

dua ile

cümle yoksunluk biter dediler

unuttum besmeleden ötesini

vazgeçtim belki de

dilenmeyi

gözlerimi ışık çalardı, bakmadım gökyüzüne

sırt döndüm minnetsiz yatsılara

ayın on döndürdü gibi doldurdum geceyi, boş şişelere

ne tövbe bildim

ne ikrar

fevri sarnıçlarda içtim sükûtu, gözlerimi düşürmeden

körüm ben

neden

neden böyle yaralandı

dirseklerimin sığ yamacı

kanımı içen karıncalar, kene misali

ezmedim

kıymadım

katli vacip fermanlar düşürmedim dilimin kemiğine

sırtlanları indirdim sırtımdan rica minnet

vurmadım

kalibresi benden büyük mavzerlerin

dokunmadım

emre amade tetiklere

arpacıktan döndü nefretin ay dönümleri

göz kırptım

şarap içtim zülâl niyetine

çehresi değişti lisanımın

içime küfrettim

içimi dinledim

boyun eğdim seslerime

içim dışımdan büyüktü benim

dışım

körkütük

sen körkütük masallar anlattın mı hiç mezbeleliklerde

boş beşiği kandırırken gözlerin

üzüm kokuları yuttun mu gelincik kırmızısı

yola düştün mü sonra

saat sarkaçları gibi

bir sağa

iki sola

utangaç sabahlara uyandın mı

dilimde sen

için yine edepsiz

türküler söyledin mi karanfilli

gözlerini mızraptan kaçırıp

uçkuru çözük boşluğa ...