Köy

Bir dağ yamacına kurulmuş
Yaşlı, yaslı, hüzünlü
Yetim bir çocuğun gözyaşlarıyla suladığı
Acılardan örülmüş duvarlar içinde
Offf offf diyen babaların
Beyazlamış saçları anlına düşen
Çağının gerisinde çağının ötesinde bir annenim
Ekmeği emekten, suyu derinden
Atılan her adımın eziyeti omuzlarda
Hep kendinden vererek
Hep kendinden geçerek
Gün ağarmadan doğulan günlere
Gün kararmadan ölünmeyen
Telaşlanılan, koşturulan, dinlenilmeyen
Ancak bunlara mahal olmayan
İşin bitmediği aslında işin olmadığı
Atılan hiçbir adımın ileri götürmediği
Dünyada sap ve saman renginden başkasını inkar eden
Belki de bilmediği, görmediği, düşman olduğu
Öfkesine yenik pişman
Bir o kadar ketum ve gururlu
Dertleri büyük, yalnızlığın iliklerine kadar sömürdüğü
Gözü yaşlı bağrı taşlı küfürbaz dedem
Çocukluğun ve gençliğin çalındığı
En deli çağlarında akıldan geçilmeyen
İsyanın içinde patladığı
Huzuru olmayan huzurlu köyümde
Güneş doğarken ağlayan batarken yine ağlayan
Yastığında yılların hüznü ıslanmış
Rüzgar güneyden esince kavrulan, batıdan esince yine kavrulan
Kuzeyden ve doğudan esince yine kavrulan
Bir çocuğun gözyaşlarının kavrulduğu köyümde...