Köz

Bardaktan boşalırcasına yağıyorum.

Dışımın aydınlığı

İçimde ki geceyi aydınlatmıyor...

Perdeler çekilmiş,

Kapılar kilitli...

Tebessümümde ki papatyalar

İçimde ki küçük kızın hıçkırıklarını susturmuyor.

Ekim ayazında bir poyraz

Koparıyor kırık dalımdan

Su olup düşüyorum yokluğunun toprağına...

Közler sönüyor.

Ben gerçeklere acıyorum,

Sen yalanlara yaşıyorsun.

Kayboluyor gün yarına varmadan...

Pınarlarıma kırgın bir yıldız düşüyor.

Hiçbir dilek tutmadan...

Kayboluyorum.