Közyaşlarım

Kırmızı bir yaprak düştü ö(mür)-lüm-den

Kırıldı dalımdan bir çıkıntı

Çöktü dik omuzlarım

Yavaşça eğilip aldığım onurum

Gurura büründü

Siper aldım sözleri

Usul usul çıktım odamdan

Savruldu uzun eteklerim

Ve savurdu rüzgarı tek tek

Kaybolan bakışlarından yüreğime doğru bir off çekerek

Sildim gurur silgimle adını sonkez

Ve anladım

Senin de geçmişteydi adın

Kanatlarımı yokladığım avuç içlerim

Kurudu sorgusuz

Kırıldı ince bileklerim

Burkuldu

Tüm bedenim kıvranırken

Yüreğime bakamadım mağrur

Sağ omzuma yattı halsiz başım

Dinlemedim gözyaşlarımın isyanını,

Bastırdım

Püskürttüm tüm acı düşmanlarını

İçimdeki çocuğu bıraktım öylece hıçkırıklar içinde...

İstediğin tam da buydu sanırım

Başım dik

Terkettim içimdeki seni sessizce

Kanı içime bulandı köryaşların

Közyaşlandım yüreğimde

Ve yaşlandım gururum üstüne

Adın üstüne

Çektim namluyu gözlerime

Tetikte bekledim

Hayalin geldiğinde vurmak için gözbulanıklıklarımı

Yangınlar yetmedi mi?

Yazgılar

Peki ya?

Çıktım gidiyorum artık

Ardıma bakmadan

Dönersem namerdim

Mutlu kal!!!...