Kucak Çocuğum

kapattım bütün pencereleri

ışık girmesin

renkler olmasın

her şey gerçek renginde.

siyah beyaz.

uzanayım çocukluğuma

sedirde uzanır

yastık niyetine kollarıma başımı koyardım

dalardım yastık işlemesine

ne çok şey görürdüm işlemelerde

gözlerimin çığlığını

kulaklarım duymazdı

sedirin sertliğini sol yanım iyi bilir

o günlerden kalma acısı

yaşadıklarım sedirden daha sertmiş

sert değildi

başımı dayadığım yosun ve nane kokulu kayalar

bulutlarım yerinde değil

kim bilir yağmur olup nerelere yağdılar

hiçbir resimde çocuk gözlerim yok

bakışlarım dedemle yaşıt

dişleri dökülmüş hayallerimin

son demi

mutluluğum kucak çocuğu

açınca pencereleri, uyanır kucak çocuğum

26.04.08

(Düşünbil,sayı:6)