Küfe

Sırtımda bir küfe yalnızlık

Kuş gibi hafif

uçur dağları aşırt

Yerinden kımıldamaz

taştan ağır

Yanılmaz gerçek içindekine bağlı

Dolup boşalıyor

Boşalıp boşalıp doluyor

Ama hep taşınmak istiyor

Bir dediği iki olmadı varsın şımarsın

Sonlanınca şiirim biliyorum arayacak gözlerim

Beklentiyle örülmüş o sımsıkı kara kuru dalları