Kül Dergahı

yüzümde esrik

ulu bir çınar gölgesi

teninin kokusu

saçların ve gece

düşlerimde sır

göğsümde eskir dünya

rüya emen çocuklar

o şehri basınca

düşler kurtulur

oyuncak evlerinden

çocuklar eşkıya

ya biz sevgilim

kaç kişi gider

dergahından aşkın

yangın sonrası

nasıl kalır kül

kovulan aklım

kalemim gönlüm

rüzgar buralardan

bizi de götür