Kül Rengi Bir Yalnızlık Şarkısı
bir sessiz şarkıydı.
adı uçurumlara ezber, mavi bir rüzgârdı
başı dumanlı nabzı, dağlara dağlara atardı
gece terlemişti
kadın üşümüştü
hayaller biriktirmekten yorulmuştu
yüreğinin yükünü sırtlayıp kalktı kadın
göz kapaklarını rüyaya kapatıp, ısınacak şimdi
hasreti başını sokacak yer arıyordu
ellerini sakladı kadın
geçmişi, geleceği boş bir kadehe doldurmayı düşünüyordu
sokağa bırakılmış bebek ağlaması zaman
karanlıkta en masum yıldıza doğru yürüyordu
düşlere belenmiş kadın
duvarlarını şarap renkli masalla boyamıştı
yüreği bir acayip çırpınışlarda
bir hayalin gülümsemesini izliyordu
gözlerinin takıldığı her yerde aynı resim
yasak çiçeklere vurgun
hüzünlü bir aşkın kokusu odayı doldurmuştu
parmakları harfleri solmaya mahkum şiiri yazacaktı
ellerini sakladı kadın
ruhuna saplanacak kelimelerin
ağlayan mağmelerinden
korkuyordu..
vapur seslerinin ötesinde martı çığlığı duyuldu
çığlık kadının saçlarında takılı kaldı
akreple yelkovan, çıldırmış gözlerdeki
delice tutkuyu, delice hasreti izliyordu
ölümüne tükenmişken, soluğu can çekişirken
yüreğini yazamadığı şiirlere yolladı
bir ismin hecelerini fısıldadı kadın
bir dilek tuttu içinden
kimsesizlik ormanına serdiği yatağa
kül rengi yalnızlığına yürüdü kadın..