Kül Rengi Eylül Ve Sen

Eski bir tuvalin solmuş renklerinde

Anıların hüznüne saklanmış eylül..

Her savrulduğunda hazan yaprakları

Sarıya boyanır gönül sayfaları

Yitik ümitlerin son lahzasında

Mevsimlerden yine düş kırıklığı

Aylardan eylül..

Uyur mahmur bakışlarında hayatın

Nemli kirpiklerine tutunur güneşin

Kasvetli bulutların ağlayışında

Yağmuru olur yıkanır özlemlerin..

Ve sen!

Kül rengi eylül akşamlarında

Yine hayalimdesin..

Sevdana hasret yetim yüreğim..

Avuçlarımda damlası hicranın

Üşürken hüznün sonbaharında

Isıt sevginle sana muhtaç yüreğimi

Gizeminde kaybolayım

Varsın ağlasın şiirler

Mevsimler tükensin

Gülüşler solsun

Yeter ki ömrüm seninle dolsun

Varsın adı eylül olsun vuslatın..

Kanadı kırık bir düştü benimkisi

Ürkekçe tutundum düşlerime

Oysa ..

Oysa ne çok

Bekliyordum ellerini

Hadi tut yüreğimin ellerinden..

Buğulu özlemlerin

En ücra en mahpus kuytusundan

Sesleniyorum sana

Sevdamın ayaza bürünmüş sevgilisi

Bilsen!

Bir bilsen!

Eylül kadar derinsin bende

Eylül kadar tutsak

Eylül kadar hüzünlü..

Düşerken yaprakları hüsranın

Kızıllığın dem vaktine

Ümitsizce..

Bil ki tükenen sadece ömür

Ve ..

Usulca bırakır veda hüznünü

Sensiz yaşadığım bu son eylül..

kÜTAHYA

YORUM:Züleyha Özbay Bilgiç