Kül ve Küf

Akşamın kör kuyusunda infaz

Renkler asılı boşluk direğinde

Gece, ağzını siliyor kanımızla

Zehirli bir kama kın değerinde

Güneşi kibrit gibi sürttük geceye

Küllerini savurduk kendi yüzümüze

Yıkıldı mülk, döküldü ağızdaki kor

Bir dilsiz mühür vurduk özümüze

Ayak sesimizden soyundu yollar

Toprak, kusuyor içindeki boşluğu

Ait değiliz artık ne göğe ne yere

İçtik kadehten o mutlak sarhoşluğu

Dilimizde paslı bir kilit gıcırtısı

Söz bitti, artık kelam dertten ibaret

Kendi yankısında boğulan bir çığlığız

Bu yangın, bize kendimizden emanet

Çürümüş bir şafağın eşiğindeyiz

Zaman, sırtımızda ağır bir urgan

Kimsesiz harflerden bir kefen biçtik

Dünya üzerimize en soğuk yorgan

Sustukça büyüdü o sağır uçurum

Kelimeler cellat, biz ise kurban

Kendi yaramıza sürdük bu külü

Ne bir iz bıraktık ne de bir nişan

Tırnaklarımızla kazıdık bu geceyi

Söküp atmak için o kara mührü

Sustuğumuz ne varsa bir bir uyandı

Kustuk ruhumuzdan bin yıllık zehri

Kırıldı da dilin o eski kafesi

Kanat çırpıyoruz kör bir hiçliğe

Esaret dediğin kendi sesimiz

Düştük yeniden o kadim boşluğa

Yırtıldı zifir, bir sızı sızdı dipten

İğne deliği kadar bir ışık, bir iz

Koştuk o parıltıya, döküldü kabuk

Kendi içimizde yanan birer feneriz

Gölgesi düştü ruhun o tek şuleye

Adımlar vurdukça çatladı zaman

O daracık menzil, o mutlak leke

Kurtuluş dedikleri bu büyük yalan

Sızdık o dar geçitten, etimiz kan revan

Işık değil bu, kemiği öpen bir bıçak

Gördük ki içerdeki uçurum daha derin

Ne kaçacak bir menzil, ne de sığınacak

Gözbebeğimize saplandı o vahşi aydınlık

Ruhun çıplaklığını vurdu yüzümüze

Bir dev aynasında kırıldı bin bir yankı

Sığındık yeniden o en dilsiz sözümüze

Küf tutmuş duvarlarda yeni bir imla büyür

Suskunluğun diliyle kazırız kalbi yeniden

Işık bir perde artık, gerçek bu kör karanlık

Yepyeni bir yara bu, doğan o eski tenden

Harflerimiz mühürlü, sesimiz dilsiz duman

Anlamı sadece biz, o sızının sahipleri biliriz

Eski dünyayı gömdük o paslı kilitlere

Artık kendi yarattığımız o gizli gölgedeyiz