Kum Tanesi

tuttum beyazı kolundan, durdum

öyle bir durdum ki ikimizden başka

hiç bir şey yok gibiydi

ölüm gibi dupduruyduk yani

bütün şeylerden yoksunduk

mesela tüm noktaları kaldırmıştık aramızdan

öyleyse kaderimiz yoktu artık bizim

hiç bir şey kadar kaldık

kaldık ki biz

-edip'in kalemi kadar yapayalnızdık-

sonra bir masa girdi aramıza

ve oradan buradan

ikimize hiç benzemeyen birileri

oturdular masaya

beklemeden hepsi

bir sürü anlam çıkardı yırtık sol cebinden

ve bir mahşer gibi toplandı herkes

öyle ki

benden başka her şeyin bir anlamı vardı

-beyazın bile bir anlamı vardı-

bir güvercin kanadıydı o mesela

ya da bir ölünün kefenine bulaştırdığı

günahlar kadar bembeyazdı

bense ;

onlar tarafından görünüyordum

duyabiliyorlardı beni

hatta dokunuyordu içlerinden birisi

ama şöyle ki buna rağmen

hiç bir anlamım yoktu benim

bomboştu masa

buz gibiydim

hiç bir renge benzetemediler beni

öyle kalakaldığımla ben hala

çaresiz iki gözün daldığı

uzaklar kadar anlamsız ve renksizdim

bir sıfır kadar renksizdim işte

II

bir ağacın meyve vermesi kadar olağandım

buna rağmen ben

anlaşılan her şey kadar

mesela ikinin yarısı kadar ; tamdım

-bütün yarıların tam olduğu kadar-

sonra kıskandılar bizi

hatta ölüm bile kıskandı

bütün olağanlara karşı dimdik durabilen sessizliğimizi

iki ölü çıktı sonra

köşenin hiçliğe doğru büyüyen

bir hiçliğin büyüye bildiği kadar büyüyen

ortasından iki kum tanesinin

öyle ki

ölüm bile sonsuzluktu onlara göre

öyleyse neydi bu nefes almanın anlamı

neden gidip geliyordu çekinmeden

ayaklarım yaşamaya

ya da iki ölünün sözlerinde bile

neden sonsuzluk dolaşıyordu hala

biz yeterince sonsuz-madık mı yoksa

ürktüm;

gözlerim kaçtı gözlerinden

ki ben hala ölümü gördüm

zannediyordum

sonra bir kaç boşluk çıkardım

masanın kalan ayaklarından

dipsizdi onlar

ben olsa olsa budur sonsuzluk derdim

-boşluklarım-

oysa bir köşeyi göremeyecek kadar sonlu

ve tutamayacak kadar bir kuşun kanatlarını

birileri tarafından anlaşılmışım

mesela Tanrı benim anlamımı iki şişenin dibine koymuş

-olmalı-

başkasının anlamını ise bir kitabın sonuna

bir başkasınınki ise çıkmaz bir yola

koysa

ben bilirdim

bu ne çıkılmaz bir yolmuş ki Tanrım

hiç bir köşe kadar hiçim

yani bir sıfır gibi işte

renksizim

-bütün kanatlar sizin olsun-

III

uzun bir sahil kadar uzasa ayaklarım

ölüme sarılan bir dalga kadar

köpürse duygularım

mesala bir kum tanesi olsam

bütün kumların içinde

ve buna rağmen

bütün kumlar benden oluşsa

bir önemi kalır mıydı

ayağın , duyguların?

basmadıkça üstüme

ve köpürmedikçe bir dalga bana

büyürdüm işte bir bilinmezlik içinde

tatmadan onları biterdi belki de

yutulurdum bir fırtınaya

ve biterdi

oysa

şimdi ben neden biliyorum

uzun bir ayağı

-sahil kadar-

ve ölümcül bir dalgayı

-bir ölünün dupduru duyguları kadar-

bir kum tanesi olmak varken

denizlerin varlığını bilmek de niye?

bana dalgalanmayan bir deniz gösterin

ayaklarımdan uzun olmayan

ve küçük bir kum tanesinin

içine sığdırdığı bir dünyanın

sıfıra doğru içinde

bembeyaz olan

bir ölünün köşeye doğru uzayan gözleri kadar

anlamlı bir tanenin içinde

dalgalanmasını bilmeyen

bir deniz

ki artık

sonsuzlukta bir anlam bulsun

bu renksizliğin içinde.