Kumdan/İnsandan İnciye/Sevgiye

Yazık etmedik hiç

Sevdiğimiz zaman bizdik.

Ne kadar çıksak sarp sevgi yokuşuna

İnişlerinde soluklandık

Biz sabahı bekleyen

Sevdalılardık.

O gidişin vardı

Tek bir söz demeden

Öyle çok yandı ki içim.

Kopsun şu yürek,

Al ne olur,

Beni bende bırakma

Sen giderken kalan gönül işlemez.

Vuracak bir gönül yoksa

Al götür, bırakma mahsun

Hırçın dalgalar vuruyor kıyılarıma

Sensizliğin hazin haykırışlarıyla.

Gökyüzü üzerime geliyor

Yer çekip beni yutacak sanki.

Daraldım daraldım yokluğunda

Nasıl sıkılıyor içim

Koca deryada

Yuvarlanan bir kum tanesiyim.

Ah güzelim

Yalnızlık denizinin tam ortasında

Alsa beni bir istiridye

O korunaklı kabuklarının arasına

Sanki senin o pamuk dokunuşlarınla.

Günlerce baksa öyle

Işıkla beslese yüreğimi

Parlatsa sırrımı her gün büyürken

Bir aşkla sırlansam her gün yeniden.

Ve bir avcı alsa beni

O derin denizin dibinden

Yalnız köfne duygular içerisinden.

Bir güzel temizlese

Kat kat örten kabuklarımı

Öyle serttirler ki onlar,

Ne bir sevgi

Ne bir umut girebilirdi.

Sonra al o güzelim sabrı

Birbir silsin geçmiş hüzünlü yılları.

Ve senin boyununa dolansam gülüm

Bir inci tanesi gibi,

Taşısan gerdanında bir ömür boyu.

(Mart 2011 İstanbul)