Kurşuna Dizilirken

sahillerindeyim sarmaşıklı duvar memnuniyeti soğukluğunun

birgün der bırakırdın konuşmayı çalım atarak sanki sonluğa

uzay boşluğudur düşünmek yalnızlığı bir cigaranın ilk andaki kokusu

elleri tütün kokan işçi saadetidir bir nefes asma yaprağı bakışların

benim cephemde değişen birşey yok yalnızlığın boyu uzamadı

mutsuzluk otuzbeşyaşına bastı bugün ve düşünmüyorum sevmemeyi

umudu okul önünde kurşun yağmuruna tuttular kitabında kaldı eli

davamız şarkımız gibiydi ara nağmelerde devrimci marşlar söyledik

ışıkların köreldiği yerde zannettiler sallanır umut darağcında

oysa balçıklanmaz güneşin envai yüzü filizlenir sehpamız

bindokuzyüz bilmem ne bilmem neresi diz çökmedik faşizme

çocuklar kırlarda havadar ceylanları severdi sever hala bilmez misin

yerden göğe dizili savunmamız ortaklaşa yaşam mı bu dedindi

kırmızı ağaran mahallenin kuştüyü proleteri fabrika dünyadır gülümser

kalburüstü olmak emekçi olmaktır insanlıkta paylaşmak o ah o aşk

mahkemeden çıkarken gördük biz aşkı kolunun altında kuşlar alemi

aşk kurşuna dizilirken ben ben olmuşum gözlerindeki çiçek evet sen