Kuş Bulutu

ne zaman başımı kaldırıp bir kuşa baksam

gözlerime ağır gelir

tam sapanından kırılmış bir çocuğun

çakıl taşları

ay damlatıyorum geceye eriyen mumdan

karanlığa sıcak düşüyor

ellerimin kuytusunda bir kalem

kalemin ucu çentik çentik

bu kalem uzunca bir yol

hani kıvrılsa orta yerinden

saracak evreni bir kaybolmuşluk

tam da adımlarımın sıklaştığı yerden

ve ben

ne zaman kaldırıp başımı bir kuşa baksam

Ebabil çıkar gelir

taaa uzaklardan