Küskün

Ben şiirlere şiirler bana küskün

Türküsü olmayan bülbül niye ötsün

Ben kaleme kalemler bana küskün

Gönül gözü olmayan neyi görsün

Benden daha evladır ahlât ağacı

Dalına kuş konar gölgesine yolcu

Seni gördüm karşıki dağda hancı

Ateşi olmayan baca niye tütsün

Kavalın belkide son deliğinde

Giydiği hırkanın son düğmesinde

Koyun bile olamamışım sürülerde

Sürüsü olmayan çoban neyi gütsün

Dosta verilecek yürek mi var bende

Alın teri dökecek emek mi var bende

Suda yüzecek semek mi var bende

Deryası olmayan balık niye yüzsün

Şair olmak senin ne haddine Bilal

İşlememiş senin gönlüne kemal

Pişmemiş yüreğinle haydi yol al

Eleği olmayan eller neyi süzsün

Sorman bu gün derdim gizlidir benim

Kemiriyor bedenim yürek dişlidir benim

Beni dermansız koyan zalim işlidir benim

Dermanı olmayan derdim niye sönsün

Sen şairsin deyip alay ederler beni

Düğmelerim kırıldı dağılıp gitti yeni

İşte böyle olur Bilal bilmezsen seni

Ümitleri olmayan gönül niye gülsün