Küskünüm Sana

Ayrılıklarında gizlenmiş

Sırlarla dökerken

Gözyaşını

Eskitemez yine de yar

Gönül

İçimde ki sevdanı

Güze tutkun

Güze mahkûm

Gittikçe tenhalaşan

Bu kentte

Her gün biraz daha

Eksiliyor gülüşlerim

Dolanırken çakıl taşları

Ayaklarıma

Güneş de olsa

Isınsa da hava

Yokluğun diyorum

O yokluğun var ya

Üşütüyor işte

Üşüyorum

Bulutlar ağlarken tam da

Uçamazken kuşlar kanatsız

Esmeden rüzgâr

Konamazlarken

Baharımın henüz filizlenmiş dallarına

Gitmenin sırası mıydı?

Doğmamış yarınların sabahında

Maviye buladığım umutlarımı

Siyah sarmallara dolamayı

Başardın ya sevgili

Küskünüm

Çok küskünüm sana

Anlasan da anlamasan da