Kuşlar Ürktü

önce toprak

önce gurbet kokusu sardı kapı eşiğini

ardında avizeler söndü

her renkten her keder büyüklüğünde ışık

o makamlar susturdu o şarkıları

o zaman terk ederken tenha kadranları

ibreleri döküldü sabahın

tatsız şerbetler içildi

demli bir çay üstüne

beli ince bardaktan mevlit kıvamında

sustu şerefenin o malum sesi

şakuller kırıldı

minareler eğrildi

yıkıldı şehir

notalar tellere dokununca zelzele misali

ve basınca portelere o çingene

ağlamaklı hüzzam esti rüzgarı katıp peşine o ezgi

günah dokundu böğrüne düşlerin

yarım çocuklar doğdu

yasak döşeklerde

gelinler kaçıştı

kan çanağı tünemiş gözlerine güveylerden

yarım kaldı sevişmeler

eksik öpüşmelerdi gecenin matemine saklanan ve öldü dudakların kıvrımı

gurbete düştü şehir

kendi yalnızlığında

sokakları sustu

rakamları söküldü ve tokmakları kapıların

kurşun sesleri ürkütünce damların zulalarını

kuşlar ürktü

kuşlar öldü kaçışırken telaşla

haşmetli öyküler yazıldı sonra

ucu taze kalemlerle

kirli beyaz sayfaya ...