Kuşlar Ve Hep

kuraklık gelir

karabasanla uyanır beklememek

gözü açılır mı bilmem

günleri kovalamanın...

mezarı gömülür

sonraya bırakmanın

bisikletli amca da unutulur

kömür bakışlı bir çocuk

yağmurda tek

huysuz bakımsız bir kadın üzgün

ben üzgün müyüm

suda da kaybolmuyorum...

hiçbir umut yazlanmıyor

avuçta hiçbirsiz

ilkellerle eş

göreceli sessiz

yaprak kımıldamıyor

duruluğunda yabancılığın...

kuşlar ve hep

gene de korkunç

eğik gökyüzünde soluğumun kiri

hiçbir kalabalığa ait olmamak gibi

bir arzuda yokoluyorum...

bu sırça köşk benim sıratım

alnımın çatında seken

serçenin gagasında özgürlüğüm

kördüğümü çözülür doğanın

tufan sandığın belki

benim sendeki

bu bendeki sen...

o'suz olmalı değirmen

öğütülmeden anı

an

sonrası suyun

anla

arkadaşların varken

ikindiden kopmadan

yorgunluğun...