Kutsal Kaseye Övgü / Cenaze Pilavcıları Dağıldığında

Babam, her sabah

yeni bir güne uyandığında

küserdi hayata.

Kısa bir intihar mektubu bırakır gibi

hızlıca ve sitem dolu bakışlarla çıkardı kapıdan

işe gitmez ölürdü aslında.

Akşam saati yaklaştığında

bir cenazeyi bekler gibi beklerdik babamı;

yine ayrılmak için,

cenaze pilavcıları dağıldığında...

Çocukça umutlar basardı kalbimizi:

O yılgın, yorgun ve donuk simanın

dirilip yeniden -olmaz ya-

tebessümle kalkarak tabutundan

öpeceğini umardık bizi.

Biliyor musun baba?

Çok sevilen bir cesedin veremediği o öpücük

eksik ve belki de yarım bıraktı bizi hayatta.

Ve baba?

Sen, günde bir kez ölüp dirilirken bu döngüde;

biz, o çocuk kalbimiz ve zayıf bünyemizle

ölüp ölüp diriliyorduk

sabi sübyan algımızın cehenneminde.

Ne biz şeytandık ne de sen tanrı,

baba, ne gerek vardı

en sevilenin erken ölümüyle

terbiye edilmiş evimizde

Yasak Elma'lar yaratmaya...