Kutsal Kentin Mezmuru

karanlığın ciğerini söküyoruz tırnaklarımızla
yıldızlar aşıkken gökyüzüne biz bu beton çöplüğündeyiz
kalp dediğin o yara artık cerahat kusuyor şehre
hiçlik bir sis gibi çöküyor sokak lambalarının altına
bütün kelimeler ağzımda kırık cam kırıkları
kan dökülüyor hecelerden
ama ısrarla aşk kokuyor bu amansız başkaldırı

prangalar kuşanmış bir özgürlükle yürüyoruz asfaltta
zindan duvarlarını yıkan o kutsal öfkeyle
hicran dediğin şey bu kentin arka sokaklarıdır
gece bizi yutarken kusuyor kusurlarımızı
biz bu yeraltı ayininin hem katili hem kurbanıyız

surların gölgesinde çürüyor zaman
kutsal bir kentin rahminde sancılanıyor amida
gece bazalt taşlardan sızan siyah bir ter şimdi
heykeller fısıldıyor adını eski dillerde
biz bu sur diplerinde intihar süslemeleriyiz
sen gerdanında bin yıllık bir ağıt taşıyorsun
ben sırtımda kırık direkli bir mabet

amida kanıyor hafızanın dehlizlerinde
şehir kutsal cüppesini çıkarıp çıplak kalıyor geceye
yıldızlar yukarıda kendi krallığını kurarken
biz burada yerin yedi kat dibinde
kelimelerle ateşe veriyoruz bu tarihi
hiçlik bizi çağıran en eski tapınak
ve aşk bu kentin kalbinde açılan en derin yara