Kutup

aslında, bahara kızgınım ben,

nedense bir başlayıp, bir bitiyor

hem sırtından vuruyor, kalleş

hem de yüreğine çakıyor adamın,

kırgınım ona ben, dargınım,

içim acıyor.

nasıl bir zaman ki bu?

kapını çalıyor densizin biri,

belki de kurnaz bir tilki oyunu,

fiziğin yasalarını da gözüne sokuyor,

sanki herşeyin bir ilki,

bir de sonu varmış gibi

hareket çekiyor.

ilkbaharmış, sevsinler!

nasıl da can alıcı gibi gelir o, bir bilseler

cemre düşecek diye deli gibi bakarlar,

çiçeğini alan damlar, goncaları öperler,

boşanmış yılkılar gibi bunlar,

'kim vurduya gider', pençe darbeleri

kapanın elinde kalır sevgiler,

kırlara yayılır sonra hepsi,

canına okurlar papatyanın.

sonbaharmış, hadi canım!

ne zaman bitti bu gülün kokusu?

daha, tadına bile varmadan kestiler,

yüreğin hâlâ yazdan kalmadır, incecik gömleği

ayazları, kime sorup da başlattılar?

yani, fenâ incitiyor bahar;

neden mevsimleri bir yılın içine konduruyorlar

dördü birden aklını çeliyor adamın, yeminle!

bilirler ya, bunların ikisi kötü bakıyor;

filizlenen yürekleri bir yeşertip,

bir solduruyorlar.

çaresi kalmadı artık, çıkar yolu mu var?

bana yetti bunlar, taa burama kadar geldi,

almadı kimseler, ciğerimi yakan yükümü,

adama fenâ koyuyor bu hâller.

belki de bir yolu var; bir can simidi

yılanla sarmaş dolaş olmak gibi,

beline sarılıyorum, can havli,

sevdama nefes aldırıyorum,

saldırıyorum mevsimlere, öfkeli

yüreğimdeki baharları kaldırıyorum..

30-31.12.2008