Lal

Kimse bilmese de sadece sen duymuş ol ...

Bu sessizlik benim mabedim !

Her zaman olduğu gibi , ay ışığının altına sakladım.

Nefes alamadığım zamanlarda yüreğimi akladım ...

Yasaklı gönülleri bir araya getiren tutkuda !

Elini bile tutmaktan imtina ettiğin saflıkta ,

bu sessizlikteydi...

Sen , sana yakışanı çekip kendine ayırdın...

Belki yanıldın ama hiç geri atmadın...

Üzerini örttüğün helalin de olabilirdi , hareminde...

Haramı bir bir gün yüzüne çıkarmak anlık mesele...

Her neyse !

Sensiz yaşadığım

en derin an kadar

sessiz bu lal kalan dünyam...

Zaman akıp giderken

geceyi ölüme

solumu zulüme salan bakışların ...

bir gün tırnaklarını çekerse mabedimden...

Huzurlu bir uykuyu ,

kana kana içerim seninle...