Leb-i âlâ

ne

zaman

iliklesem geceyi

kirpiğimden gözlerime

aralasam perdesini düşlerimin

bir serçe daha boğulur şafağım kırıntısında

ne

zaman

emzirsem

harflerimi lügatımda

kesik bir şiir büyür koynumda

eksik, devrik cümle olur hayat omuzlarımda

sus

deme

susmak yalan.

konuşmak hep talan

dengini, rengini bulamadan

demini alamıyor an, nefes alamıyor zaman

su

misali,

nehir timsali

cılız da olsa ıslak doğar

çırılında, çakılında insan yatağına

buğulaşır zamanla boyuna, suyuna akıntısına

ve

güne,

güneşe inat

kil, mil uzanmak

dalgalanmak, kavuşmak

durulmak ister tuzunda leb-i âlâ deryasına...