Leylak Rengi Bulutlar Eşliğinde

İnsanlık ırmağının ortasındayım

Altımda sözcüklerden sandal

Yanı başımda gözlerden kürek

Attığım cahillik ağının başında

Beklerim usul usul

Çekilir ki sular

Tabana yapışıp kalır donmuş zihinler

Tuttuğum her insanın

Yüzü bin bir parça

Dökülür birer birer

İpekten sayfalarıma

Şems ki doğacaktır kirpiklerimden

Leylak rengi bulutlar eşliğinde

Dudaklarımın sakladığı beyaz incilerime

Ne cehaletin kokusu bulaşır

Ne de kibirli bilmişlerin

Gereksiz kırıntıları...

Su altında unuttuğum çileleri

Sancısına bıraktım

Tükenmez keşkelerin

O vakit uyusun

Sin-Ammar'ın mimarisi altında

Tozlanmamış çocukluğum

Bu Yunus'un son sitaresidir

Geceyi sırtından bıçaklayan

Ve hırsına yenik düşmüş insanlığın

Yüreğinde solan çiçeklere

Yağsın artık

Gök Ananın yaşları

Belki mahremini işgal ettiğimiz toprağa

Girmeden dolmuştur zihinler

O eskimiş püskümüş kafeslere tıkılan keşkelerle

Belki merhametini bilmediğimiz toprak

Bir anne gibi sarar bizi

Ve güneş diye doğar

Pişmanlıklarımızın üstüne