Limansız Kent‏

Gecenin dibinde senden kalan anasonlu aşk tortusu,

Ay ışığı ile karanlığı içiyorum.

Zumlanıyor gözlerimde çocukluğum

Üşütüyor kirpiklerimdeki buzdan saçaklar,

Yüzümdeki çizgileri.

Turuncu akşamları özlüyorum.

Kartpostallar atıyorum, uzak bir ülkeden,

Her yeni yaşım şerefine.

Erken vedalaştığım hayallerime ve hasret kaldığım gülüşüne.

Yitip gitmesin diye anılar

Hafızamı zorluyorum,

Unuttuğum isimler kadar, hiç unutamadıklarım da var

Mesela Yener

'Ulan nasıl yenerdim seni pis yedilide

Ve pis sırıtırdım

Küserdin pisi /pisine'

Ana yurduna misafir göçebeyim

Hızlı trenlerle yolculuğuma

Bir kadın düşer her istasyonda, yaşlı gözleriyle

Ve bir adam geçer dağ mağrurluğuyla

Dilinde tutsak kelimeler

Sana yaklaştıkça çoğalan bir korkuyum

Yalan söyleyemem

Ne sert esen rüzgârından kuzeyin,

Ne de yürüdüğüm yolların çivili kaldırımlarından

Hangi yöne kırılsa dümenim

Ya limansız kent

Ya da pusatsız gurbetim

Ak yazmalı yaşlı bir kadın girer her akşamüstü rüyama

Uyanırım irkilerek !

Başucumda beni avutan bir avuç dua

İşte tam o an

Milyon yıldız kayar

Kısa da olsa bir gülücük tutunur yanağıma

Masamda babamın hediyesi eski bir kırkbeşlik çalar

'İçimde nice uzun yılların özlemi var

Bu gece efkârlıyım ağla gitar, çal gitar

Bitmesin bu sarhoşluk sürsün sabaha kadar' ile

Uzanır geçmişe yolculuk..

Ve sıralanır yirmiye yakın

Mazi kokan şarkılar

Kalbimde dinamit sessizliği

Ufkumda kan sağanağı yağmur ve

Sular altında boğulan

Karanfil zamanı

Kırılırken içimdeki huzursuz denizin camları

Sebebini bilmediğim tuhaf bir sarhoşluk sanki aşk

Ayyaş bir yalnızlığın son perdesinde...