Ljiljana

bir

tuval,

belki de bir düş yüzdürüyorum

denizlerimin en üryan sularında gözlerim kapalı

önce

gözlerime

sonra ruhum tenine

yakamozlaşırcasına ilmek ilmek demir alıyorsun ljiljana

ılık

bir rüzgarla savruluyor

tenime, tenindeki tül melekler. ahh o melekler. utangaç ta olsa

en kızılından, en hazından renk veriyor içime, içimdeki isterik yanıma

önce

kendimi

sonra yine kendimi çiziyorum tırnak aralarımda.

kanıyor tenimdeki aceleci kimliğim. telaşım bile kırmızı gülüyor ljiljana

sonra,

savrulurcasına yırtılıyor ar perdelerim

ve süzülen kanatlarıyla işgalci parmaklarım konuyor

gamzeli kıvrımlarına. ahh o kıvrımlar ki kalbim sanki parmaklarımda atıyor

ah ljiljana...

ezberime kazınan

hangi nakaratsız duasın, inançsın ki dudaklarının

detonesiz, besmelesiz akıntılarında yüzüyor dudaklarımdaki gusülsüz ayinler

ki ben,

yüzme bilmem bilirsin

işte tam da bu yüzdendir tenini, terini,

meleklerinin g/iz düşümlerini içime çekip çekip de kıvrımlarında boğulmam

zaman

sevmelerimiz,

sevişmelerimiz kadar arsız göremiyor musun..

çöz, çöz artık gecenin düğmelerini arsızlığım da, sabırsızlığım da yalnız sensin

çöz,

çöz artık

bu vuslatın bekaretini.. ah ljiljanam sen ki,

düşlerimin en işgalci kısrağı sen ki, meleklerimin en surreal anası, otağısın

haydi

ne duruyorsun

durma haykır. haykır ki,

çıldırsın gökyüzü yansın, kanasın sağanağına bulutlar, kanasın ışığına solunay…