Mahalle Kokulu

gün alasına tutuldum çocuk

bulut ve su köprüleri kurdum pazarlarıma

aynı yağmurda ıslanmaktan hep korktum...

evler toprağa çakılmış

boş hırsı gibi bencilliğin

kötülüğün havasıysa yumuşuyor sokakta

geceyle tanışmak istemeden

usta bir ömür

acemi bir ölümü kolluyor sanki...

şairin şairle farkı kadar

kalsaydı sanki

düşmanlığımız birbirimize

ama sen emeğimi çaldın

kenti tabutlaştırdın aşka...

yanıtı çiçekli zulmüne

şiirde bir mim koydum

gençliğime hayran gözüyle

ihtiyarlayan yeryüzünün...

ağaç kabuklarından

yorgan yapardı çocukluğum

kış sokaklarından düş korunakları

yıkanmaktan kaçtığımız

pazar günleri sadeliğinde

bir sevgide

yumak için

mahalle kokulu bir umut hükmünü...

özgürlük hep bizimleydi

komşu çaylarında ezberine doyamadığımız

akşam sularıyla

iş dönüşü iyimserliği de

göz gözü görmez aşkın yanında...

acılar kolladık

hemenceciğine önce bakışlar ekmek için

sonrası bir ekmeğin ucunda

dünyaya da en çok bundan inandık

şimdi bir de biliyoruz

bir yaylı çalgı

bir kalem ucu

tüm inceliğinedek

eksiksiz ayrıntıda

bölüştük bölüşmeyi...