Maktel

-bir sesin aksak ritmine hibe ettim kaburga kemiklerimle hapsettiğimi-

kelimelerimi kaybettim

bana arştan armağan olan

bütün mezarlara yazılan

ve doğarken kulaklara okunan kelimelerimi

bir sokak bul şimdi bana

köprüsünden asılacak kadar yakınım

uzaklarına alışacak kadar yabancım

kaybolmak istediğim çocukların

kirli yüzlerine dokunacak

kaldırım taşlarıyla recm edileceğim bir sokak

-bir yüzün esmer imkânsızlığında buldum harflerin kudsiyetini-

kelimelerimi kaybettim

yadırgandığım bir yağmurun bulutu oldu yaşamak

başımdan geçti

yazgısı kara bir tufanın sevingen gölgesi

doğulu bir kadının nasırlı ellerinden öptü doğumum

büyümek kadar çocuktum

çocukluk edecek kadar

yaşlı bir zamanın yasını tuttum

bir tuzak kur şimdi bana

köprücük kemiklerimde inciniyor suretin

ellerine saklanan urganları bir ben bilirim

bir bana uzanır dilinin kemiksizliği

diktiğin her söğüt benim boynuma büyüdü

yürüttüğün sularda boğuldu

saçlarımın rüzgâr serinliği

-bir sözün çaresizliğinde bildim kibrimin acizliğini-

kelimelerimi kirlettim

yorgun ve yoksun bir gecenin tenhasında

sabahlara dokunan yüzünden bir şiir devşirdim

sen kendini öldürüp mezarına beni ittin

Tatyos'un gamını ben nereden bilirdim

sesime iliştirdiğin gamzende

hiç gitmediğim yolculuklar edindim

bir soru sor şimdi bana

dilimin altında bekliyor jiletlerin

işte bunlar bileklerim

bunlar sana bakan gülüşlerim

bak burada seni kan tutacak deyişlerim

-kelimelerimi defnettim, konuşurken nasıl bilirdin-

(hz.