Manolya-2

Bir de neden gittin diyorsun Manolya

Havalar soğumasa göç eder mi kuşlar?

Ama benim bütün göçlerim yine senden sana

Benim için bir Tanrı her yerde,

Bir de sen Manolya

Bir kafiye kadar olamadık hayatta

Bir şiir kadar kısaydı aşkımızın ömrü

Ben seni aradıkça

Köpükler kadar beyaz umutlarımla

Çıkmaz sokaklardı hep adresin Manolya

Hüzündür dört mevsimimin güneşi

Hatıralar boğuluyor belleğimde çığlık çığlığa

Soğuk gecelerde şiirlerimi tutuşturuyorum yalnızlığımla

Yokluğunu soluyorum her nefesimde

Bir intiharsın üzerime gelen Manolya

Buğulu camlarda akıp gidiyor yüzün

Bütün kuytularımı gördüğünü sanan gözlerin

Bir çocuk kadar düş kurmayı becerebilirdim senden önce

Yargılanmamışlığın verdiği hazla

Düşlerimi bile yargıladın sen Manolya

Tanrıdan bile fazla

Tek kişilikti hep senden öncede yolculuklarım

Bilirsin kelebekler gibi hayatın sınırında yaşarım

Kelebek olsam saçının bir teline ömrümü verirdim Manolya

Bir günlük ömürden kıymetli bir şey var mı daha?

Bu şehirdir şarkılarımın kefili

Gözlerinden taşan deniz beni boğuyor hala

Bırak sen benim gidişimi

İçimden bir şeyler göçtü uzaklara

Hep sen sustun karşımda şimdiye kadar

Mademki acizim anlatmaktan

Şimdi ben susuyorum Manolya

Hadi sen beni anla