Marika

oryantal yapraklar geçiyor sokağından biraz sarı

iliklerine kadar ıslanan taş duvarlar yosun giyinmiş

sokak sokak çoğalıyor veba-li ömrünün

bulutlar kolera

köklerine kireç dökülmüş ağaçlar gibi bir mevsim ertesi

kiraz dudaklarını ısırıyor konser afişlerinde Marika

ve şehir kanıyor

sokaktan alınan kitapların önsözünü yırtıp attın ateş mağralarına

not düşüyor içi çürük bir kalem

-toprağım soğumadan okuma-

bilet alan insan telaşı istasyon kapıları

yağmurdan ıslanan kadın saçı dökülüyor peronlara

düşman yalnızlıklar geliyor kömür trenleriyle

gözlerimden habersiz ağlamışsın Marika

baston şekeriyle kandır içindeki ihtiyar çocuğu

maviye boyanan kuşlar uçmayı unutmuş

koparılan takvimler anlatıyor bu gidişi

kapalı zarf içinde noktalarını yolluyor şairler

yıkılmış köprülerden geçiyorsun Marika

kokundaki ağaç köklerini getiriyor rüzgâr

sen gittin ya

harabeler hâlâ duruyor

kasım intihar ediyor

kaldırımlara çicek atıyor eylül cesedi

avuçları öpüşüyor aşıkların gülhane parkında

ekmek kavgasında bütün kuşlar

çok yaşamış insanlar var emekli caddesinde

sen gittin ya Marika

gerdanından aşağı attığın şiirlerden haber alınamıyor

suzinak makamında eskiyor sesin

dudaklarınla öldürdün öpüşmeleri

hangi ormanın ağacı altında gömülü bedenin

sen ne güzel bir cesetsin Marika...

şimo'ya sevgi ve teşekkürlerimle.