Markiz'e Mektuplar / 2

- Yüklemim hüzün benim -

Markiz sana bu sefer ıslanmış bir kâğıtla

Ve ömrümü yurt bilmiş sahipsiz bir ağıtla

Kabuk tutmuş yaramı son defa kanatarak

Islanmış gözlerimi bir yağmura satarak

Gecenin kıyısında bir menekşe üşürken

Karanlık yıldızları sessizce bölüşürken

Semanın her yerine hüzün yağacak sanıp

Karartılmış geceme güneş doğacak sanıp

Sabaha dek bin kere ölerek yazıyorum

Gönlümü bin parçaya bölerek yazıyorum.

Markiz sen bir günahın borcu altında kalıp

Bir meçhulün içinde çok uzaklara dalıp

Hazanı düşünmeyip bahara kin ekerken

Vakitsiz göç eyleyip semada "hû" çekerken

Belki biraz yoruldum belki kırıldım ama

Belki sana çok kızdım belki darıldım ama

Hiç pişmanlık duymadan bile bile öldüm ben

Çünkü seninle bir hiç vahasız bir çöldüm ben.

Ama nedendir bilmem gittiğin günden beri

Sönmüş bir yıldız gibi bittiğin günden beri

Hem yeni doğmuş günün sisli ışıltısından

Hem bir mum alevinin isli ışıltısından

Biraz sevda biraz düş biraz hüsran alarak

Düşen yapraklar gibi gün be gün azalarak

Gözyaşımla besleyip bir denizin suyunu

Günah kabul eyleyip tüm aşkların soyunu

Güne umut eksem de geceler sen kokuyor

Kalem hasret kâğıt düş, heceler sen kokuyor.

Belli ki unutmadım belli ki fikrimdesin

Belli ki bedduamda belli ki zikrimdesin.

Ne düşünsem aklımın yarısı sende hâlâ

Güllerin hepsi soldu sarısı bende hâlâ.

Belki de ben suçluyum belki de sırf bu yüzden

Yıldızlardan düş çalıp nefret ettim gündüzden.

Belki de sen haklıydın belki yanıldım ama

Bir kez bile bakmadın tuz ektiğin yarama.

Bazen öznesiz kalmış bir cümle gibi öksüz

Bazen suya can veren nilüfer gibi köksüz

Bırakarak gittiğin bir ömrün inadına

Vefasız yaftasını yapıştırıp adına

Önce nihavent oldun derken kırgın bir hicaz

Sonra hayırsız bir düş sonra kış, sonra ayaz.

Yine de susuz kalmış bir lâlezarken ömrüm

Okyanus ortasında boş bir mezarken ömrüm

Sensiz yaşamış ama nefes alamamışsam

Gölgemi bile kovup yalnız kalamamışsam

Sebebini sararmış resmine sormalıydın

Başka aşka sattığın ismine sormalıydın.

Çünkü ben yok saydığın bir aşkla yoğrularak

Sırtımdan vurulduğum sokakta doğrularak

Akşamın küskün yüzü inerken perde perde

Düş satıyorum hâlâ çekip gittiğin yerde.

Ama sen anıları ziyaret ettiğinde

Yani mutlu düşlerin terk edip gittiğinde

Hayatın emrettiği tutsaklıklara inat

Gözlerin görmediği uzaklıklara inat

Sesimin yankısını ararsan bir gün eğer

Ve en son adresimi sorarsan bir gün eğer

Sokağın en sonunda şiir çıkmazındayım

Sevda ibadetinin vuslat niyazındayım.